Impresoras 3D Pablo Coello

  IMPRESORAS 3D                                                              


Ao longo da historia da tecnoloxía fomos testemuñas de grandes inventos que revolucionaron a forma en que creamos, consumimos e compartimos información, tanto a nivel hardware como a nivel software, estamos sen ningunha dúbida, ante unha nova revolución tecnolóxica, a cal non tardará moito en chegar aos nosos fogares. Dentro duns poucos anos poderemos descargar de internet un simple arquivo que conteña o deseño de calquera obxecto que necesitemos, para reproducilo nunha impresora 3D, tal e como agora descargamos un PDF e imprimímolo en nosa propia impresora a cor. Aínda que é certo que na actualidade xa cfalquera pode ter na súa casa unha impresora 3D posto que hai algunhas moi baratas

Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar réplicas de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador, descargado da internet ou recolleito a partir dun escáner 3D. Xorden coa idea de converter arquivos de 2D en prototipos reais ou 3D. Comunmente utilizouse na prefabricación de pezas ou compoñentes, en sectores como a arquitectura e o deseño industrial. Na actualidade está a estenderse o seu uso na fabricación de todo tipo de obxectos, modelos para baleirado, pezas complicadas, alimentos, próteses médicas (xa que a impresión 3D permite adaptar cada peza fabricada ás características exactas de cada paciente, por exemplo nunha ciruxía para explicarlle ao paciente o que lle van facer e así mellorar a relación medico-paciente ), etc.

As pezas que pode facer unha impresora 3D va relacionado co tamaño da propia impresora.
Por exemplo unha pequena pode facer uns zapatos mentres que outras moito mais grandes son capaces de facer pontes coma a da imaxe.

Pablo Coello

Manipulación xénica

Dispoñer dun coñecemento fainos máis responsables. Se debemos confiar na cordura dos científicos e das entidades que os financian, non podemos refugar novidades da manipulación xenética sen ter claro en que consisten, só porque o seu nome asústanos.
Por moito que a primeira acepción de manipular signifique que facemos algo coas mans, téndese a sospeitar de intencións escuras, ilegais ou pouco éticas. Termos como transxénico, mutante ou clon foron tamén apropiados por titulares sensacionalistas e ata por películas de terror, o que non favorece que se comprenda do todo en que consisten. É obvio que, como calquera tecnoloxía, a manipulación xenética non carece de perigos. Pero o certo é que as modificacións xenéticas practicadas nun bo número de especies –humanos incluídos– están case sempre pensadas para mellorar a nosa calidade de vida minimizando riscos: combátense enfermidades, conséguense alimentos ou produtos necesarios ou se mellora o coñecemento científico. "As modificacións xenéticas practicadas nun bo número de especies –humanos incluídos– están case sempre pensadas para mellorar a nosa calidade de vida"

No ano 1972, lográbanse as primeiras moléculas do chamado ADN recombinante: fragmentos que se cortaron, ligado a outros diferentes e introducido nunha bacteria que adquiriu unha propiedade xenética da que carecía. De inmediato asumiuse que un día faríase posible corrixir enfermidades engadindo ao xenoma dun paciente a versión funcional dun determinado xene. Non era unha ficción: as dúas décadas seguintes asistiron a unha verdadeira explosión da enxeñería xenética coa transformación un bo número de especies. Nos anos 90 ía lograr a primeira terapia génica con éxito. En que difire a terapia génica da enxeñería xenética? En dous aspectos. O primeiro é que a terapia trata de curar unha patoloxía nunha persoa e non de crear un organismo para un fin concreto. E, segundo, as modificacións afectan só a un grupo concreto de células somáticas do organismo; o resto, incluída a liña germinal, segue inalterado. Non se redeseña unha persoa nin se inflúe sobre a súa descendencia. Extraéronse células da súa medula ósea, modificáronse co xene funcional e devolvéronse á súa dona, de modo que se substituíron as defectuosas. Desde entón ata hoxe vive como calquera persoa na súa casa e ao aire libre A primeira terapia génica –un fito na historia da ciencia– levou a cabo nunha nena cuxo sistema inmunitario non funcionaba pola falta dun único xene. Vivía encerrada nunha burbulla de esterilidade porque calquera microorganismo, inocuo para nós, infectaríaa con consecuencias fatais. En poucas palabras, extraéronse células da súa medula ósea, modificáronse co xene funcional e devolvéronse á súa dona, de modo que se substituísen as defectuosas. Desde entón ata hoxe vive como calquera persoa na súa casa e ao aire libre. Seguiron varios pacientes máis e os protocolos ampliáronse a outras patoloxías. Por suposto, houbo algúns resultados adversos, fracasos, reconsideracións e éxitos. Hoxe estamos aínda lonxe de que a terapia génica sexa unha opción de rutina, pero aumentan as súas posibilidades, en especial fronte a enfermidades para as que ata agora pouco podíase facer: cancro, fibrosis quística, patoloxías neurodexenerativas, etc.

Pero hai posibles caras escuras da manipulación xenética. Non é #cuestión da metodoloxía en si, senón dunhas intencións menos limpas de quen a empregue. Despois de todo, a fabricación de útiles de aceiro é algo estupendo, pero tamén se poden construír artefactos co único propósito de facer dano. E, tanto para o aceiro como para o ADN, é asunto de todos evitar as malas intencións. Dous casos. O primeiro é máis benigno aínda que pouco ético, ilegal e perigoso: consistiría en mellorar unha característica en si normal, non en curar un defecto. Refírome á dopaxe. Poñamos, por caso, o uso de eritropoyetina por deportistas, que é un tema recorrente nos esforzos antidopaxe. Pero a manipulación dun xene de modo que sexa o propio corpo que segregue maiores cantidades desta substancia é máis difícil de detectar, xa que hai unhas persoas con niveis máis altos que outras. E, desde logo, afecta á esperanza de vida do deportista; nefastas consecuencias a medio prazo obviadas ante os desexos de medallas.

Hoxe estamos aínda lonxe de que a terapia génica sexa unha opción de rutina, pero aumentan as súas posibilidades, en especial fronte a enfermidades para as que ata agora pouco podíase facer O outro, aínda no horizonte, é froito en parte das novas posibilidades de edición xenética de alta precisión pero, sobre todo, débese aos avances no control da diferenciación celular, cunha facilidade impensable hai non moitos anos. A cuestión é que as células cultivadas e tratadas no laboratorio poden converterse en células germinales e, posteriormente dar lugar a, segundo o caso, óvulos ou espermatozoides. Xa se logrou en ratos e todo leva a pensar que facelo sobre material humano é tan só #cuestión de reaxustes técnicos. Será posible alterar unha característica xenética e converter a célula nun individuo completo. Estamos ante unha terapia génica germinal (ou unha verdadeira enxeñería xenética), no seu momento unanimemente apartada por perigosa, falta de ética e –sexamos sinceros– porque se antollaba difícil e con pouca razón. Dispoñer dun coñecemento fainos máis responsables. Se debemos confiar na cordura dos científicos e das entidades que os financian, non podemos refugar novidades sen ter claro en que consisten, só porque o seu nome asústanos.

Luis Vega Mascareñas.

A MANDÍBULA DE: "SHIRLEY ANDERSON"

IMPRESIÓN 3D DUNHA MANDÍBULA

Shirley Anderson, en 1998 foi diagnosticado con cancro de lingua polo que tivo que someterse a varios tratamentos entre os que se incluía a radiación. Isto fixo que fai un par de anos estivese libre do cancro, lamentablemente o custo desa radiación foi a perda da parte inferior da súa mandíbula.
Probou con implantes experimentais pero ningún lle axudou a remplazar a súa mandíbula inferior, ata que finalmente acudiu a un médico maxilofacial, quen lle deseñou unha prótese en arxila, a cal era moi pesada e só podía usar por catro horas, por fortuna o médico non se rendeu e investigou acerca dunha nova técnica que se apoia na impresión 3D. Sen dúbida algunha, os maiores beneficios des impresoras 3D danse no campo da medicina, xa que posúe as bases e compoñentes para próteses robóticas, implantes e ata tecido humano, o que demostra que esta tecnoloxía está a madurar con moi bos resultados e aceptación por parte da comunidade médica. O caso do señor Anderson é un exemplo máis do alcance da impresión 3D, xa que o médico Travis Bellicchi da Universidade de Indiana, tivo que cambiar a tradicional prótese de arxila e experimentar con esta nova técnica, que mesmo xa é coñecida como a "Técnica Shirley" en honra ao señor Anderson.

Científicos abren a porta a manipulación xenética do ADN humano - Iker

Un influente comité de expertos da Academia de Ciencias de Estados Unidos apoia a modificación do ADN de embrións humanos para eliminar enfermidades e malformacións hereditarias graves, relanzando un debate ético sobre este controversial tema.

As autoridades británicas xa abriron esta vía ao autorizar en febreiro de 2016 a manipulación de embrións con fins investigativos sobre o tratamento dun conxunto de patoloxías.

Pero esa decisión e as novas recomendacións do comité da Academia estadounidense preocupan a un sector dos científicos, quen teme que as técnicas de modificación xenética sexan utilizadas un día para aumentar a intelixencia ou crear persoas con características físicas específicas. Nun informe publicado a noite do martes 14 de febreiro de 2017, a Academia subliña que a manipulación xenética de células reprodutoras “debería ser só para tratar ou previr enfermidades graves” e realizar “baixo un control moi estrito”. Os expertos sosteñen que a edición de células somáticas (que non portan os trazos hereditarios) xa son obxecto de varios ensaios clínicos. O grupo de científicos tamén apoia “ os ensaios clínicos sobre a modificación do xenoma humano germinal, transmisible de xeración en xeración, agregando, retirando ou substituíndo xenes para eliminar enfermidades graves ” . “A edición do xenoma humano é moi prometedora para comprender, tratar ou previr moitas enfermidades xenéticas devastadoras e para mellorar os tratamentos dun gran número doutras patoloxías”, indicou Alta Charo, profesora de Dereito e Bioética na Universidade de Wisconsin- Madison e copresidenta do comité que dirixe este estudo. A tecnoloxía de edición xenética progresou rapidamente, polo que a manipulación da parte hereditaria do xenoma do embrión humano, o esperma, os óvulos e as células nai “ será posible nun futuro próximo e iso amerita ser considerado seriamente”, indica o informe. Actualmente, a modificación do ADN das células reprodutoras humanas non está autorizada en Estados Unidos debido a unha prohibición da autoridade estadounidense dos medicamentos, a FDA, de utilizar fondos federais para “ as investigacións nas cales se crea ou modifica o embrión humano para agregar un trazo xenético herdado ” . Un gran número de países asinaron unha convención internacional que prohibe a manipulación xenética que busque modificar a liñaxe humana. Para Marcy Darnovsky, directora da ONG Centro para a Xenética e a Sociedade, as recomendacións e conclusións deste recente informe da Academia de Ciencias son “ preocupantes e decepcionantes ” . “Aínda que o reporte chama á prudencia, esta recomendación constitúe de feito dar luz verde para proceder a unha modificación do patrimonio hereditario humano ao modificar os xenes e os trazos que serán transmitidos ás futuras xeracións ” , agrega a experta. En 2015, o Comité Internacional de Bioética da Unesco pediu unha moratoria sobre as técnicas de modificación do ADN das células reprodutivas humanas co fin de evitar intervencións “ contrarias á ética ” do carácter hereditario dos individuos, que podería facer rexurdir a eugenesia. “Este reporte representa unha posición radicalmente diferente do acordo internacional sobre a modificación do ADN humano que debería quedar fóra dos seus límites ” , agregou Darnovsky.

XOIAS IMPRESORAS EN 3D CON PO DE OURO

Despois de doce horas de traballo e 3'5 quilos de po de ouro inxerido, a impresora 3D entrega a súa obra maestra: unha pulseira de lixereza e precisión, resultado dunha tecnoloxía aínda experimental pero qu epodería revolucionar o deseño de xoias.

                         

A xoia forma parte dun conxunto de dez pezas excepcionais, realizadas en Besançon no laboratorio de investigación de Francéclat, o comité profesional do sector da xoiería e o luxo.
Se a tecnoloxía de impresión 3D ou fabricación aditiva se utiliza amplamente na industria pesada, a súa aplicación aos pos de metais preciosos aínda está nos seus inicios.

                            

Nos derradeiros meses, o pequneo equipo estivo en disposición de ''imprimir'' a plena capacidade dez aneis e colgantes; deseño que encarna a delicadeza da xoiería.

         
       
ISABELLA CABANZÓN

                                                           IMPRESIÓN 3D 

A impresión 3D avanza moi rápido, e xa está chegando a sectores moi importantes como a medicina. Aínda que sexa difícil de creer, lográronse imprimir partes do corpo humano, do tamaño preciso para cada paciente. Estas, están realizadas cun material compatible co texido orgánico do corpo. 
Exemplo de esto, é o caso de Kaiba Gionfriddo un bebé de seis semanas que naceu cun defecto no tubo bronquial esquerdo o cal lle impedía respirar correctamente. 
Para solucionar este problema, imprimiuse unha tráquea artificial para que despexase as súas vías respiratorias. Esto salvoulle a vida, e o que saben todos os investigadores é que cunha impresora 3D pódenlla salvar a moitas máis persoas. 
Pero non só se usan para casos tan extraordinarios; tamén grazas a materiais plásticos impresoras, poden facer próteses, así como pernas plásticas, orellas postizas e incluso trozos de ósos. Polo que chegarán a un maior número de persoas, mellorando e garantindo unha vida máis doada. 

                       

Inés García Nóvoa

As mellores aplicacións de mando a distancia para Android

Peel Universal Smart TV Remoto

É unha das aplicacións máis populares neste sector, con ela podemos controlar casi calquer dispositivo da casa, como por exemplo televisores, aires acondicionados, electrodomésticos o sistemas de audio, en fin, una gran variedad.






É moi fácil de configurar, tan solo debemos elexir a marca do dispositivo que queremos , e controlar e en poucos segundos estaremos usando o smartphone como mando a distancia.

También podemos añadir recordatorios para non perdernos un programa, serie o película. Concluyendo, una aplicación muy completa que pode sustituir perfectamente o mando convencional

impresión 3D Álex Mendes F. Junior

Impresora 3D

Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar réplicas de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por computador, descargado da internet ou recolleito a partir dun escáner 3D

Existen múltiples modelos comerciais:

• de sinterización láser, onde un subministrador vai depositando finas capas de po de diferentes metais (aceiro, aluminio, titanio...) e un láser a continuación funde cada capa coa anterior.
• de estereolitografía, onde unha resina fotosensible é curada con feixes de luz ultravioleta, solidificándola.
• de compactación, cunha masa de po que se compacta por estratos.
• de adición, ou de inxección de polímeros, nas que o propio material engádese por capas.

Como funciona ?

Unha impresora 3D é un dispositivo que imprime ou crea obxectos tridimensionales. Estes obxectos poden ser de practicamente calquera forma ou xeometría, e créanse a partir dun modelo 3D ou outra fonte de datos electrónicos. O proceso de impresión en 3D consiste en depositar secuencialmente material se en unha plataforma con cabezales de impresión de inxección do material usado.

XIST pode correxir o síndrome de down

A introdución dentro do xenoma humano dun único xene, chamado XIST, podería corrixir a síndrome de Down (trisomía do cromosoma 21), segundo informa a revista científica británica Nature. A investigación foi levada a cabo por un equipo de científicos da Universidade de Massachusetts (Estados Unidos) e supón un gran avance no desenvolvemento de terapias baseadas en cromosomas. Os científicos introduciron unha gran cantidade do xene XIST procedente do cromosoma X dos mamíferos placentarios, dentro de células nai cultivadas in vitro dunha persoa con síndrome de Down. Segundo os resultados, esta manipulación do xenoma humano foi capaz de silenciar a terceira copia adicional do cromosoma 21 que causa a síndrome de Down.

Para iso, compararon as células antes e despois de que o xene XIST cubrise e silenciase o cromosoma extra, e descubriron que, ao facelo, o xene axudaba a corrixir os patróns inusuais de crecemento das células nunha persoa con síndrome de Down.

Tras comprobar os resultados por oito enfoques distintos, o equipo concluíu que a investigación facilita novas claves para estudar tanto os cambios celulares nestas patoloxías como a desactivación dun cromosoma corrente.

Aínda que queda un longo camiño para unha aplicación clínica, segundo os científicos, esta investigación demostra que corrixir as desordes xenéticas en células vivas pode ser alcanzable.

A continuación preme no seguinte vídeo para ver un resumo de en que consiste a síndrome de Down:

Lucía González Dapía

Series conectadas

A nosa obsesión co móbil é bastante grande en xeral, ninguén o pon en dúbida, e ultimamente co boom das plataformas dixitais de pago como HBO, Netflix ou Movistar +, parece que a nosa obsesión polo non acabase xa que non só usaremos o móbil para as redes sociais como ata agora nos ultimos anos se non que tambien estaremos co en man para ver as nosas series ás que tan enganchados estamos, por exemplo para deixar claro o poder das series, en EE.UU., 361.000 persoas viron completa a segunda tempada de Stranger Things, composta por nove capítulos, o mesmo día da súa estrea! Pois ben, deixando de lado datos e obviedades da nova vida televisiva do século XXI, as compañías de móbil han incluído vendo o furor novas apps para os seus sistemas. 

Por exemplo una delas: Dive,historias paralelas en segunda pantalla.

Esta aplicación para iOS e Android enriquece nunha segunda pantalla (a do teléfono ou a tableta) o contido que estamos a ver. Funciona, de tal modo que hai que especificar de que serie, tempada e capítulo trátase e aproximar o dispositivo móbil ao aparello onde se está reproducindo unha serie en directo para que Dive recoñeza o audio e sincronice con cada escena a información que ofrecerá. Unha vez axustado, a medida que avanza a acción na pantalla do móbil van xurdindo datos adicionais sobre os personaxes, os actores, a banda sonora, o vestiario, as localizacións e diversas curiosidades da rodaxe. Ademais Dive ten unha axenda coa programación e a posibilidade dun alarma para 15 min. antes do esperado momento do día que que é ver a túa serie favorita

Outra pode ser :TV Estafe, unha axenda por capítulos. 

Esta aplicación está disponoñible para iOS e Android, e como o titulo indica conta cunha completa axenda onde o usuario administra todo o relativo ás súas series favoritas. Para empezar a utilizala, primeiro hai que seleccionar eses títulos que se queren ter controlados e a partir de ahí xénerase un calendario con avisos sobre cando e onde se emitirán os próximos capítulos. Ademais podes facer clic nunha das series e abrirase un abanico de información relacionado a esta. TV Estafe inclúe entre as súas funcións o poder ver contido de fotos e vídeos, memes e comentarios agregados á app por outros usuiarios, tendo tamén xogos en formato quiz para retar a outros amantes da serie.

Aida Méndez Sánchez.

Xiaomi Redmi Note 5A

Xiaomi Redmi Note 5A

Non é ningún secreto que Xiaomi é unha aposta segura dentro da gama baja. A compañía acostumbra a ofrecer dispositivos solventes a precios muy competitivos en todas as suas gamas, e a mais asequible do seu catálogo se beneficia de unas especificaciones equilibradas, un diseño cuidado e un precio insultantemente reducido.

El último en sumarse as filas de Xiaomi é Redmi Note 5A, un phablet asequible que destaca por contar con unhas características do máis solventes, sumadas a un precio que difícilmente supera os 100 euros.

Carla Domínguez Costa

Cor de ollos - Iker

En que consiste?

A cor de ollos é un trazo xenético que está determinado pola cantidade e a distribución de melanina no iris. É un proceso complexo no que interveñen varios xenes en pos do resultado final. De igual forma son tres os elementos do iris que contribúen a darlle a súa cor: a melanina do epitelio do iris, a melanina da parte anterior do iris e a densidade do estroma do iris. Ademais da melanina outro pigmento que actúa no proceso é o lipocromo. Así mesmo, os dous tipos de melanina que participan no proceso son a eumelanina, de aspecto marrón escuro, e a feomelanina, de aspecto pardo amarelado-avermellado. En todas as cores de ollos, fóra de condicións anómalas, o pigmento do epitelio do iris é sempre a eumelanina, presentándose en gran cantidade. Desta forma, a variación da cor de ollos prodúcese en principio polo pigmento da parte anterior do iris e de canta luz absorbe o estroma de acordo á súa densidade.

Dominante ou recesivo

A cor de ollos é un carácter hereditario influído por varios xenes. Así, nos seres humanos, coñécense varios xenes asociados a este:

EYCL1: é responsable da determinación das cores verde e azul alelo dominante e recesivo, respectivamente. Está localizado no cromosoma 19.
EYCL2: é o principal responsable da cor marrón, e atópase probablemente no cromosoma 15.

EYCL3: figura entre os xenes que regulan a cantidade de melanina do organismo animal. É así como nos seres humanos estes están estreitamente relacionados cos xenes responsables da pigmentación de pel e pelos, e que en conxunto corresponden aos mesmos que mutados ou alterados causan os distintos tipos de albinismos oculocutáneos, denominados OCA1-4, e que se atopan situados no cromosoma 15. Destes, o xene P, situado en (15q11-12) e responsable así mesmo do albinismo oculocutáneo de tipo 2 ou tamén denominado OCA2; é un dos responsables da cor de ollos, principalmente das tonalidades marrón e azul ?alelo dominante e recesivo, respectivamente. Outros xenes implicados son o SLC24A4, situado en (14q32.12); e o TYR, situado en (11q14-q21).

Características das cores nos seres humanos

Os ollos de cor marrón, café ou castaño conteñen grandes cantidades de melanina na parte anterior do iris, que serven para absorber gran cantidade de luz, especialmente as lonxitudes de ondas máis curtas desta. É un dos fenotipos máis comúns para a cor de ollos nos seres humanos. Estudos realizados no Instituto Universitario de Xenética e Bioquímica Médica do Centro Danés de Investigación do Xenoma descubriron que estes están xeneticamente relacionados co polimorfismo D15S165, acompañado dos marcadores D15S156 e D15S144, todos eles situados no cromosoma 15 (15q11-21).

Os ollos de cor ámbar son dun ton que pode ir do amarelado ao avermellado dourado e de tinguidura cobrizo. O ámbar é unha cor intermedia entre o marrón e avellana. O pigmento responsable desta coloración é o lipocromo, tamén chamado pigmento fusco, e que se atopa igualmente presente nos ollos verdes. Xeneticamente non existe unha explicación para esta coloración.

A cor pardo avellana para os ollos é un ton intermedio entre o marrón e o verde. Así mesmo pode conter sectores onde os castiñeiros, ámbar ou verde preséntense nítidamente. Desde o punto de vista xenético tampouco está clara unha explicación para leste. Con todo, o xenetista da Universidade de Stanford, Barry Starr, suxeriu un modelo probable, baseado nun hipotético xene M que actuaría sobre o xene EYCL1, facendo que este último xere máis melanina. O alelo dominante xeraría tal efecto, mentres que o alelo recesivo sería un factor neutral. Así, EYCL1 alterado por acción do xene M, e en conxunto con EYCL3, xerarían a cor avellana de ollos. Con todo, leste é só un modelo probable.

Os ollos de cor verde son o produto de moderadas cantidades de melanina. O verde é unha cor intermedia entre os tons marrón e azul ou gris. Os xenes involucrados neste efecto son EYCL1 e EYCL3. É así como o alelo dominante para EYCL1, conxugado con calquera alelo para EYCL3, a excepción do alelo dominante deste último, obteñen como resultado a cor verde de ollos. É orixinario de Europa, e ao redor do 2% da poboación mundial posúe esta cor de ollos.

Os ollos de cor azul ou celeste conteñen baixas cantidades de melanina na parte anterior do iris. Son producidos, e incluíndo a característica anterior, porque o estroma, tecido transparente composto en parte por colágeno, interponse no camiño da luz cando esta é reflectida polo epitelio do iris cara ao exterior. Desta forma, a luz dóbrase cando incide co colágeno, sendo reflectido o azul. Xeneticamente é a conxugación dos alelos recesivos dos xenes EYCL1 e EYCL3. Apareceron por primeira vez fai 10.000 a 6.000 anos, ao noroeste do mar Negro, produto da mutación xenética dun só individuo. Hoxe en día é reconocible en poboacións caucásicas e de ascendencia europea. A poboación mundial de ollos azuis estímase nun 8%.

Aínda se descoñecen os factores que levan a que o iris adquira o aspecto gris. Con todo existen dúas teorías. A primeira delas indica que un estroma, composto por unha gran cantidade de proteínas ou por un gran tamaño destas, interponse no camiño da luz cando esta é reflectida polo epitelio do iris cara ao exterior, dobrando a luz de tal forma que é reflectido o gris. A segunda teoría está relacionada coa cantidade e a localización da melanina, e crea dúas subcategorías: gris escuro e gris claro. O gris escuro sería provocado por unha pequena capa de melanina na parte anterior do iris, que provocaría que a reflexión da cor azul véxase opacada. Pola súa banda, o gris claro sería causado por unha minúscula cantidade de melanina na parte anterior do iris, aínda máis reducida que para os ollos azuis. Con todo, ningunha destas teorías foron explicadas xeneticamente.

Autosómico ou ligada ao sexo

SYNOPED

SYNOPED

Gustaríate porte ao día con toda a información do momento? Obterás unha actualización instantánea dos memes máis populares, as imaxes máis populares e os gifs animados do momento e o mellor de todo, noticias instantáneas.

Permite non só ler as noticias, senón tamén acceder ás imaxes e memes do momento, actualizándose de forma inmediata en cada momento para poder estar ao día coas novas de actualidade.

Tes os mellores contidos do día nas túas mans e ao instante!!!

Trátase dunha app disponible tanto para apple como para android, pero polo momento so se atopa en fase de beta, e en inglés.

I+D Telefonía móvil-laura

                 CURIOSIDADES SOBRE EL IPHONE X:

O novo teléfono celular leva a -X- polo décimo aniversario do dispositivo,o cal foi lanzado en 2007 e marcou un antes e un despois na tecnoloxía celular 

Un empleado de Apple que se desempeñou como inxenieiro de radiofrecuencia otorgoulle á súa filla un anticipio privilexiado do novo iPhone mentres almorzaban na sede central da compañía e foi despedido tras viralizarse unha crítica de ela na súa conta de YouTube que revelaba o diseño días antes do seu lanzamento.

 
Novo sistema de acceso é Face ID, que usa unha cámara frontal, un sensor de luz ambiental, un sistema de iluminación infravermella e un protector puntos infravermellos xunto a un software de reconocemento facial. 

A tecnoloxía OLED de visualización é unha das principais novedades do iPhone X, aínda que preferiron chamala Super Retina Display. 

Non hai sitio para o botón na zona frontal, así que Apple tivo que ser imaxinativa e asumir un resgo moi alto: substituír dito botón e o lector de huellas que integraba polo desbloqueo facial. Agora poderás desbloquear o iPhone ca túa cara. 

"I+D: Telefonía Móvil : Huawei" Sofía

Que é a I+D?

A I+D abarca todas as actividades metódicas e sistemáticas sobre unha base de métodos científicos co labor de adquirir máis coñecementos reais e tamén pode facer referencia, á investigación en ciencias aplicadas ou ben ciencia básica utilizada para o desenvolvemento de enxeñería, que persegue coa unión de ambas as áreas un incremento da innovación que leve un aumento nas vendas das empresas.

Algún exemplo de iso?

~Huawei~

Huawei estivo aumentando os investimentos en innovación e en investigación básica orientada ao futuro, e  estivo alcanzando grandes logros na fronteira de desenvolvemento das TIC para impulsar o desenvolvemento industrial e o éxito dun modelo de negocio baseado nos avances tecnolóxicos.

No terreo das comunicacións móbiles de nova xeración, foron pioneiros en innovación en 5G e contribuíron activamente ao desenvolvemento do sector.

En 2015:

No sector de centros de datos do futuro: 

        - Desenvolveron un marco de referencia de simulación de rede de centro de datos a nivel 100k, cunha velocidade de simulación de ata un nivel de 106 IPS.

        - Desenvolveron un sistema de ficheiros baseado en memoria non volátil, o primeiro sistema de ficheiros de memoria en modo de usuario, e un sistema de clave-valor baseado en memoria non volátil, cunhas prestacións que alcanzan a cifra de decenas de millóns de IOPS.

No sector de intelixencia artificial:

        - Realizaron continuos avances en aprendizaxe profunda, crearon o Sistema Neuronal de Respostas máis avanzado do sector, e presentaron o primeiro modelo de xeración de diálogo dunha única quenda baseada na funcionalidade de aprendizaxe profunda.

        - Inventaron a tecnoloxía neuronal de tradución automática baseada nun marco de referencia de memoria profunda, e alcanzaron os resultados máis altos do mundo en prestacións en tradución automática. 

Na área de baterías anunciaron a súa tecnoloxía de carga rápida de nova xeración. Unha batería cunha capacidade de 3.000 mAh pódese cargar ao 48% da súa capacidade en cinco minutos, o que proporciona dez horas de conversación cos teléfonos móbiles de Huawei.

Na área de vídeo, continuaron reforzando a investigación en tecnoloxías básicas de comunicacións para conseguir unha mellor experiencia nas aplicacións de vídeo de móbiles e de ultra alta definición. En concreto impulsaron a aplicación de vídeo IP para proporcionar unha experiencia 4K de ultra alta definición. Adoptando as normas H.265 e QDS (Quality Driven Streaming), aumentaron a fluidez do vídeo en servizos de TV IP e OTT de 4K en máis do 60%. O vídeo IP tamén proporciona vídeo de ultra alta definición a 1 Mbit/s para servizos de vixilancia, o que promove dun modo efectivo o rápido despregamento de servizos de vídeo 4K de ultra alta definición en redes en tempo real para diferentes sectores industriais.

Cada ano, Huawei investiu en I+D máis do 10% dos seus ingresos dunha forma continuada. En 2015, aproximadamente 79.000 empregados dedicábanse a I+D, o cal supón o 45% do persoal total. O gasto de Huawei en I+D ascendeu a 59.607 millóns de renminbis en 2015, o que supón o 15,1% dos ingresos totais da compañía. En cifras acumuladas investimos en I+D máis de 240.000 millóns de renminbis durante a última década.