Ata a data desenvolvéronse diversos procesos para aplicar o vidro á fabricación por adición. Desde métodos artesanais que utilizan lentes e a calor do sol a brazos robot provistos de sopletes que funden o vidro á vez que o depositan sobre a superficie de impresión.
Recentemente un grupo de investigadores alemáns desenvolveu un método para a impresión de vidro que por primeira vez prescinde do uso de altas temperaturas durante o proceso de impresión.
Con todo obter vidro modelado de alta pureza require procesos de produción complexos que inclúen o uso de compostos químicos como acidos e altas temperaturas. Estes inconvenientes dificultan a fabricación de obxectos de vidro con tecnoloxías como a impresión 3D.
Para logralo, os investigadores desenvolveron un nanocompuesto de fundición que permite a impresión 3D de vidro de alta calidade, non poroso e transparente empregando unha impresora 3D estereolitografica, un método de fabricación que utiliza a luz ultravioleta para solidificar o composto cunha precisión dunhas poucas decenas de micras, dependendo da impresora empregada.

Impresora 3D estereolitografica 

O composto usado para a impresión contén nanopartículas de sílice, vidro en po, suspendido nun líquido que é similar á resina líquida usada habitualmente nestas impresoras. Deste xeito o proceso de impresión non varía: unha feixe de luz ultravioleta solidifica a líquido capa por capa resultando nunha figura tridimensional sólida. Unha vez impresa hai que quentar a figura nun forno para eliminar o material sobrante (a resina) e converter as nanopartículas de sílice en vidro.



                                                                                                          David Pérez Rodríguez

Impresión 3D con bacterias

Investigadores da Escola Politécnica Federal de Zúric, en Suíza, desenvolveron unha tinta con bacterias para utilizar en impresións 3D e crear estruturas bioquímicas, segundo un estudo publicado pola revista estadounidense Science Advances.
Liderados polo profesor André Studart, xefe do Laboratorio de Materiais Complexos da ETH, os investigadores crearon esta tinta con hidrogeles aos que se lles introducen as bacterias na proporción desexada, dependendo do propósito da impresión.
Os científicos chamaron á tinta " flink", unha variación da palabra " ink" (tinta en inglés) que segundo eles significa "tinta viva funcional". Este material, o 'flink', diferénciase doutros utilizados de forma máis habitual en impresións 3D como o plástico ou o metal porque estes son materia inerte.
Os autores aínda non estudaron o tempo que as bacterias viven unha vez creada a estrutura, pero "asumen" que "poden sobrevivir durante moito tempo" porque estes microorganismos necesitan moi poucos recursos, explicou Patrick Rühs, un de investigadores.
Os científicos cren que as estruturas creadas coa súa tinta poden ter usos médicos e biotecnolóxicos. Tamén pode servir como un detector de toxinas na auga ou como filtros en derrames de petróleo.

Daniel Moura González

Impresoras 3D Pablo Coello

  IMPRESORAS 3D                                                              


Ao longo da historia da tecnoloxía fomos testemuñas de grandes inventos que revolucionaron a forma en que creamos, consumimos e compartimos información, tanto a nivel hardware como a nivel software, estamos sen ningunha dúbida, ante unha nova revolución tecnolóxica, a cal non tardará moito en chegar aos nosos fogares. Dentro duns poucos anos poderemos descargar de internet un simple arquivo que conteña o deseño de calquera obxecto que necesitemos, para reproducilo nunha impresora 3D, tal e como agora descargamos un PDF e imprimímolo en nosa propia impresora a cor. Aínda que é certo que na actualidade xa cfalquera pode ter na súa casa unha impresora 3D posto que hai algunhas moi baratas

Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar réplicas de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por ordenador, descargado da internet ou recolleito a partir dun escáner 3D. Xorden coa idea de converter arquivos de 2D en prototipos reais ou 3D. Comunmente utilizouse na prefabricación de pezas ou compoñentes, en sectores como a arquitectura e o deseño industrial. Na actualidade está a estenderse o seu uso na fabricación de todo tipo de obxectos, modelos para baleirado, pezas complicadas, alimentos, próteses médicas (xa que a impresión 3D permite adaptar cada peza fabricada ás características exactas de cada paciente, por exemplo nunha ciruxía para explicarlle ao paciente o que lle van facer e así mellorar a relación medico-paciente ), etc.

As pezas que pode facer unha impresora 3D va relacionado co tamaño da propia impresora.
Por exemplo unha pequena pode facer uns zapatos mentres que outras moito mais grandes son capaces de facer pontes coma a da imaxe.

Pablo Coello

A MANDÍBULA DE: "SHIRLEY ANDERSON"

IMPRESIÓN 3D DUNHA MANDÍBULA

Shirley Anderson, en 1998 foi diagnosticado con cancro de lingua polo que tivo que someterse a varios tratamentos entre os que se incluía a radiación. Isto fixo que fai un par de anos estivese libre do cancro, lamentablemente o custo desa radiación foi a perda da parte inferior da súa mandíbula.
Probou con implantes experimentais pero ningún lle axudou a remplazar a súa mandíbula inferior, ata que finalmente acudiu a un médico maxilofacial, quen lle deseñou unha prótese en arxila, a cal era moi pesada e só podía usar por catro horas, por fortuna o médico non se rendeu e investigou acerca dunha nova técnica que se apoia na impresión 3D. Sen dúbida algunha, os maiores beneficios des impresoras 3D danse no campo da medicina, xa que posúe as bases e compoñentes para próteses robóticas, implantes e ata tecido humano, o que demostra que esta tecnoloxía está a madurar con moi bos resultados e aceptación por parte da comunidade médica. O caso do señor Anderson é un exemplo máis do alcance da impresión 3D, xa que o médico Travis Bellicchi da Universidade de Indiana, tivo que cambiar a tradicional prótese de arxila e experimentar con esta nova técnica, que mesmo xa é coñecida como a "Técnica Shirley" en honra ao señor Anderson.

impresoras 3D de formigón

Unha impresora 3D é unha máquina capaz de realizar réplicas de deseños en 3D, creando pezas ou maquetas volumétricas a partir dun deseño feito por computador, descargado da internet ou recolleito a partir dun escáner 3D. Xorden coa idea de converter arquivos de 2D en prototipos reais ou 3D.

-Son as casas feitas con impresoras 3D o futuro? Ou son un canellón sen saída?

-En Ámsterdam o estudo DUS Architects está a desenvolver un proxecto de impresión 3D dunha casa xunto a unha canle, que se está construíndo capa por capa mediante o uso de bioplásticos fabricados con aceite vexetal do 80%. O proxecto, que ten como obxectivo ser renovable e sustentable, está programado para terminarse en 2017. Tamén se están levando a cabo proxectos deste tipo en China, asegura Jane Burry, profesora adxunta no Laboratorio de Arquitectura de Información Espacial da Universidade RMIT, en Melbourne, aínda que se atopan en fase inicial. Con isto, fai referencia a un proxecto da empresa chinesa Winsun, que consiste na impresión de casas a partir de formigón e materiais de construción reciclados.

 É unha das referencias que máis expectación xera neste contexto. O fabricante declara que o aforro é considerable: se o comparamos coa media dun proxecto de construción tradicional dunha vivenda, necesítase un 60% menos de material, o 70% menos de tempo e un 80% de man de obra. A impresora está instalada nunha fábrica e é de proporcións xigantescas: 6,1 m de alto, 10,1 m de ancho e 40,2 m de longo.

Álex Domínguez Fornos 4ºA ESO